Palumeu, oftewel the middle of nowhere

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog heb geschreven, maar ik wil jullie niet vermoeien met de dagelijkse gang van zaken, want die zijn op z’n Surinaams. Niet zo veel bijzonders dus… Vandaar dat ik heb gewacht tot na Palumeu.

Afgelopen zondag is mijn moeder aangekomen. Ze had plotseling toch een vlucht geboekt naar haar lieve dochter J. Samen met Char heb ik haar opgewacht op Zanderij. Nog even naar ’t Vat voor een drankje en kennismaking met Whitney haar ouders en daarna lekker naar bed, want de trip staat gepland voor de volgende dag.

Maandagochtend vroeg opgestaan om even door Paramaribo te fietsen met moeders. Even pinnen en een rondje door de stad. Daarna spullen, passen en meten want we mogen maar 6 kilo per persoon meenemen op trip. Rond 10 uur naar het vliegveld Zorg & Hoop gereden met de taxi en daar gewacht op het vliegtuig. Na het ‘inchecken’ kregen we praktische uitleg van ‘Nootje’. Jammer dat de apparatuur het liet afweten dus de veiligheidsfilm kregen we niet te zien… Dat kan hier allemaal gewoon. No Spang.

Na een uurtje mochten we instappen. We zaten allemaal braaf ik de gordels, kregen we te horen dat we een vertraging hadden, want op Zanderij was een staking waardoor we niet wisten hoe laat we mochten vliegen. Wij weer uitstappen, maar na 5 minuten mochten we toch vliegen. Het is toch raar, een heel klein vliegtuig, waarin je alles voelt. De vlucht was mooi, prachtig uitzicht over het Brokopondo stuwmeer, ten grote van de provincie Utrecht en de bush, heel veel bush. Zoals Whitney het omschrijft: een groot broccoliveld met af en toe een streepje jus J Na 65 minuten vliegen landden we op vliegveld Palumeu. We werden ontvangen door onze gids Henk. Onze bagage werd via de bagageband (een kruiwagen) naar de aankomsthal (hut) vervoerd. Het werd nu toch echt wel duidelijk dat je midden in bush zat met eigenlijk helemaal niets. Geen stad, geen internet, geen telefoon. Je bent op jezelf, op elkaar  en op de rare dierengeluiden die je hoort aangewezen. Dat is toch best een raar gevoel. Maar als ze ergens een kliniek moeten oprichten is het wel in de bush.

Van onze gids Henk kregen we de huisregels… Het is hier vakantie. Je moet niets, alles mag. Hangmateren wordt op prijs gesteld en bovenal een weekje genieten!! Dat zijn toch prima huisregels. Klagen was niet nodig. Na de lunch werden we verwacht bij de korjaal om een stukje te varen en daarna uit de boot te springen op terug te drijven met de stroming van de rivier. Het was heerlijk, je drijft op je zwemvest met bush naast je, piranha’s onder je en met fijn gezelschap. Omdat we het zo leuk vonden, waren Henk en zijn bootsman/Bosjesman niet de beroerdste om ons nog een keer tegen de stroom in te varen.

Terug op het resort hebben we een wandeling gemaakt naar het dorp. We kregen uitleg over de handwerken die ze daar maken en de manier van leven in het dorp. Bijzonder om te zien, kinderen die spelen met een stuk doek en verder eigenlijk niets nodig hebben. Kunnen we in Nederland  nog wat van leren. Terug in het resort stond het avondeten op ons te wachten en ’s avonds waren we vrij. Ik heb een Surinaamse versie van  Monopoly gespeeld met een aantal van de groep.

Dinsdag was het de dag van de beklimming van de Potihill. We werden goed geïnstrueerd over de kleding die we aan moesten hebben en de spullen die we mee moesten nemen. Het belangrijkste was een lange broek met sokken, zodat je broek in je sokken kon. Want je weet het maar nooit met de mieren in het bos. Dus wij braaf alles gedaan. Lopen we in het bos, zien we onze Bosjesman/bootsman David gewoon op zijn slippers lopen haha. Toch was ik blij met mijn sokken want al die beesten die er lopen wil je toch niet in je schoenen en in je broek. Na ongeveer 2 uur lopen kwamen we bij de voet van de Potihill. Daar stond ons een behoorlijk steile beklimming te wachten. Na 10 minuten klimmen kwamen we op de top van de Potihill en hadden we een adembenemend mooi uitzicht over de bush. Na een lunch op de top zijn we weer terug gewandeld naar de boot. Dit ging gelukkig een behoorlijk stukje sneller want we hoefde niet bij elke boom of plant te stoppen voor een biologische uitleg. Terug op het resort zouden we gaan boogschieten, maar door de hevige regenval viel dit in het water.

Op woensdag zouden we een relaxdagje hebben. Naar een stroomversnelling om daar in het water te zwemmen en daar te picknicken. Van het picknicken is het nooit gekomen want onderweg begon het hevig te regenen. Onder onze poncho opzoek naar de picknickplek waar we ook konden zwemmen in de stroomversnelling. De picknickplek was helemaal onderwater gelopen doordat het water in de rivier was gestegen. Gelukkig wist onze Bosjesman David waar het waarschijnlijk nog wel droog was. Onderweg strandden we op een rots waardoor we het laatste stukje moesten lopen door het water. Daar aangekomen, nog steeds met poncho aan zijn we toch maar even de stroomversnelling ingedoken. We waren toch al nat… Daar nog even snel wat watermeloen gegeten, maar de rest van lunch weer in boot geladen om het thuis op te eten. Na het eten hebben we in het donker een boottocht gemaakt om te luisteren naar de dierengeluiden. Daarna voldaan ons bed ingedoken.

De volgende dag zouden we weer de bush in gaan voor een natuurwandeling. We hebben veel geleerd over de planten en de dieren in de bush. Jammer genoeg niet heel veel dieren gezien. Charlotte en Iris zijn thuis gebleven want Iris was die nacht niet lekker geworden.

’s Middags is ze naar de Poli van het dorp gegaan, maar daar wisten ze niet wat er aan de hand was. Aan het einde van de middag hebben we nog gekanood. Uiteraard stroomafwaarts.

Vrijdag was alweer de laatste dag. Na het ontbijt zijn we met de groep het dorp in gegaan voor een laatste bezoek. Eerst nog even gestopt bij de school zodat we daar even konden kijken. In het dorp was er een kleine markt gemaakt voor ons zodat we souveniers konden kopen. Voor het goede doel toch maar wat armbandje gekocht. Terug op het resort moest we onze spullen pakken want rond  half 1 stond het vliegtuig op ons te wachten. De terugweg was niet rechtstreeks. We zijn via Awarradam gevlogen, want daar moesten wat mensen uit en nieuwe mensen mee terug naar Paramaribo.

Terug in Paramaribo is Iris met mijn moeder naar een arts gegaan, want ze voelde zich nog niet beter. De arts wilde dat ze naar een gynaecoloog zou gaan want hij vertrouwde het niet. Wij zijn naar Zus&zo gegaan om toch even wat te eten. Toen bleek dat het niet goed was met Iris. Ze had een behoorlijke Cyste om haar eierstok en ze zou zo snel mogelijk naar Nederland vliegen. Alles geregeld met de verzekering en dus zou ze zondag terugvliegen naar Nederland om daar geopereerd te worden. Zondagmiddag wilde de gynaecoloog haar nog even zien om te kijken of ze kon vliegen. Dit bleek niet het geval te zijn. Ze is direct opgenomen en diezelfde avond nog geopereerd in het ziekenhuis. De operatie is goed verlopen en ze is nu aan het revalideren in het ziekenhuis. Zodra ze uit het ziekenhuis ontslagen wordt mag ze naar Nederland vliegen, zodat ze daar kan revalideren.

Het is dus allemaal  nog even afwachten. Zometeen ga ik mijn moeder weer op het vliegveld zetten terug naar Nederland. De tijd is zo snel gegaan. Gelukkig hebben we tussen alle onverwachtse gebeurtenissen wel tijd gehad om Suriname te ontdekken.

Nog bedankt voor alle lieve reacties op mijn vorige blog. Leuk om te lezen!

Liefs Fieke

Reacties 5

Helma 09-06-2011 20:47

Hallo meiden daar in de bush.
Wat een geweldige reis heb ik gemaakt. De reis naar Palumeu was super en wat was het leuk om me te laten onderdompelen in jullie Surinaamse leventje.
Iris, fijn dat je weer uit het ziekenhuis bent. Straks naar huis om rustig te herstellen.
Meiden jullie zijn toppertjes!!!! Hele dikke kus aan jullie allemaal.

Leonie 11-06-2011 18:26

Heey Meis,

Haha geweldig als ik jou verhalen lees, krijg ik echt een vakantie gevoel! Je zat daar toch voor je eindscriptie? Lekker leventje zo! Jammer dat het even een omslag had doordat Iris geopereerd moest worden. Hopelijk hersteld ze snel! Mitz is gister vertrokken, de verjaardagen in juni zijn stil! We moeten als iedereen weer thuis is een datum prikken, kunnen we bijkletsen! Meid het eten staat klaar, een hollandse pot! Zal jij wel missen? Of valt het mee?
Heeel veeel plezier, geniet ervan! En wens Iris maar beterschap!
kuss Leonie

Yvonne 14-06-2011 13:05

Hoi Fieke, Wat leuk om alle verhalen te lezen. Een belevenis hoor, dat Suriname. En helemaal bijzonder dat Helma ook nog kon meegenieten. Nog veel plezier de verige tijd. groetjes, Yvonne

HJ van den Heuvel 17-06-2011 09:48

Goede morgen 23 jarige vanaf vandaag. Vanaf deze plek in Gouda achter de PC wensen we jou een hele fijne verjaardag toe.
We zitten vanavond bij Pa en Ma jou verjaardag te vieren en tegelijk de foto,s te bekijken, maak er een leuke dag van.Joke en Henny

Louise 17-06-2011 12:08

Hee meissie,

VAN HARTE GEFELICITEERD!!

Dikke dikke kuss Louise

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer